Navigate / search

Barbara Boldewijn-Bednarz en Monika Urbanska

 “Ga altijd achter je dromen aan en lukt dat niet vraag advies aan Nederlanders.”

“Bijna vanaf het begin ben ik een trouwe lezer van PoPolsku, een fantastisch initiatief, eindelijk een ingang naar het actuele nieuws en informatie voor degene die besloten hebben voor lange tijd of zelfs voor altijd, hun leven in Nederland op te bouwen”. Steekt Barbara gelijk van wal als we met haar het interview beginnen.

Barbara Boldewijn-Bednarz en Monika Urbanska zijn beide naar Nederland gekomen door letterlijk hun hart te volgen. Barbara is al 25 jaar getrouwd met een Nederlander, en heeft 2 volwassen kinderen. Monika woont samen met haar Nederlandse man en hun 2-jarige dochter. In Polen woonden ze ver van elkaar, Monika in de buurt van Bitgostz, Barbara in Zabrze.

Barbara: “Ik ben opgegroeid in Zabrze. Daar heb ik mijn opleiding op een algemeen vormend lyceum afgerond om daarna te gaan werken bij de afdeling personeelszaken in een koolmijn. Na 3 jaar verkering en heen en weer reizen tussen Nederland en Polen, ben ik in 1989 getrouwd. Mijn man en ik gingen wonen in Staphorst. Een prachtig dorp in Overijssel. Ik ben eigenlijk een stadsmens, maar ik vind het hier na 25 jaar nog steeds prachtig. Ik heb echt mijn plek onder de zon gevonden.”

Barbara en haar man communiceerden in het begin van hun relatie in het Duits, maar zodra zij in Nederland woonde, is ze direct cursussen Nederlandse taal gaan volgen. “Ik werkte in een tricotagefabriek en daarna bij TNT. Ik deed alles om tussen Nederlanders te zijn en de taal in de praktijk te leren. En dat ging steeds beter. Voor ik het wist werd ik gevraagd om in te vallen voor een zieke bode bij de gemeente Staphorst.” Binnen 2 jaar werd ze medewerkster van de afdeling Burgerzaken, waar ze nog steeds met veel plezier werkzaam is.

“Nadat mijn man betrokken was bij een ongeval, kwam ik in aanraking met een schaderegelaar van Nostimos, een paar weken later kreeg ik een uitnodiging om langs te komen voor een gesprek. Daar zat ik dan om de tafel, met directeur Herman Fledderus, om te spreken over mijn nieuwe baan.”

Ze ervoer het als een fijn gesprek, en de informele sfeer van het bedrijf sprak haar enorm aan. Daarnaast vond ze de visie van het bedrijf over hoe ze de Poolse slachtoffers van dienst kan zijn heel prettig. Ze volgde de haar aangeboden cursussen om de vakkennis van personenschade eigen te maken, ze kreeg een vaste aanstelling en zei haar collega’s bij TNT vaarwel. Samen met Herman en en Monika staat zij de Poolse klanten bij.

“Iedere dag zie ik weer hoe onmisbaar vakkundige en eerlijke hulp aan Poolse slachtoffers van ongevallen nodig is, hoe verloren ze zich voelen, aan hun lot overgelaten. Zonder familie, zonder taalkennis en met zwaar letsel, op zulke momenten ben je een echte buitenlander in Nederland. Zonder oprechte passie voor mensen kun je dit werk onmogelijk goed doen. Ik sta letterlijk tussen twee werelden. Bij Nostimos bied ik hulp aan Polen, en bij de gemeente sta ik klaar voor de Nederlanders. Als mens ben ik gevormd door 2 landen, eerst door Polen en daarna door Nederland. Ik hoef niet te kiezen, ik kan voor beide werelden elke dag wat betekenen. Ik heb een prachtig leven, beter kan gewoon niet.”

Monika heeft net als Barbara haar opleiding op een algemeen vormend lyceum in Polen afgerond. Zij heeft ook haar hart gevolgd en is naar Nederland gekomen om samen te kunnen zijn met haar Nederlandse man. Al snel na haar aankomst in Nederland heeft zij zich aangemeld voor een inburgeringcursus, en daarna een certificaat in de Nederlandse taal op MBO niveau behaald. Monika ging aan de slag als orderpicker bij een groothandel in medicijnen. Tijdens haar vrije dagen volgde ze een opleiding tot secretaresse bij Schoevers, een zeer gerenommeerd instituut. Monika verricht het liefst ondersteunende werkzaamheden. De frontlijnen? Die laat ze het liefst aan Barbara over.

Nostimos is een bureau wat de communicatie met klanten hoog in het vaandel heeft staan. “Beschikbaarheid voor klanten vinden we dan ook onontbeerlijk bij het goed kunnen afwikkelen van hun schadeproces. Op verzoek van Herman ging Barbara op zoek naar Pools-Nederlands sprekende secretaresses, om de cliënten optimaal van dienst te kunnen zijn, zo kwam ze bij mij uit.” zegt Monika.

Barbara en Monika hebben een belangrijke boodschap voor Polen in Nederland: “Begin zo snel mogelijk met het leren van de Nederlandse taal en nog belangrijker, probeer in het Nederlands te praten, of het nou vloeiend is of niet, dat maakt niet uit, probeer het gewoon, je moet ergens beginnen!”.

Monika vindt het leven tussen Polen in Nederland aangenaam, “ik begrijp de dynamiek, het voelt veilig en comfortabel. En toch ben ik van mening dat iedere nieuwkomer moet proberen actief deel te nemen aan het Nederlandse leven. Volg je dromen, wanneer het niet direct lukt om ze te verwezenlijken, vraag dan advies aan Nederlanders, zoals buren of kennissen. Vraag wat voor opleiding je het beste kunt volgen om je droom waar te maken. Al duurt het wat langer je komt er wel.” Ze vindt dat alle Polen enorm trots mogen zijn op de bekende namen die een grote rol hebben gespeeld bij de ontwikkeling van Polen als Europees land, maar ze vindt ook dat de Poolse mensen zich moeten realiseren dat het actuele beeld niet wordt gevormd door geschiedenisschrijvers als Chopin, Sklodowska, en bijvoorbeeld de paus, maar juist en met name door hoe de Poolse mens zich nu als inwoners van Nederland manifesteren. “Hoe wij ons leven leiden, hoe wij werken, maar vooral hoe wij ons gedragen is van grote invloed op het beeld van de Poolse gemeenschap en ons land.”

Deze blogpost is ook beschikbaar in het Pools (Polski).