Navigate / search

Ewa Szałwińska

Ewa Szałwińska kwam in 1996 naar Nederland , na het voltooien haar studie Poolse filologie aan de universiteit van Opole. Ze geeft toe dat het belangrijkste doel van haar bezoek was om bij de afdeling Slavische Studies aan de Universiteit van Amsterdam werk te vinden. Al snel bleek echter dat het in Nederland in die tijd niet eenvoudig was om aan het werk te gaan. Haar ambitie en volharding zorgden ervoor dat zij de aanvankelijke moeilijkheden wist te overwinnen. Na vele jaren van hard werken wordt mevrouw Ewa vandaag beschouwd als een van de bekendste Poolse ondernemers in Nederland, hetgeen het beste blijkt uit het feit dat zij genomineerd was voor de titel van de Pool van het Jaar bij de prestigieuze organisatie Polonus. Maar laten we naar het begin gaan.

De eerste problemen deden zich kort na haar aankomst voor. Het bleek dat Ewa, ondanks een huwelijk met een Nederlander, geen permanente verblijfsvergunning in Nederland kon krijgen. Het argument van de kant van de ambtenaren was dat het huwelijk op het terrein van Polen werd afgesloten. Zoals zij zegt: “Toen konden ze bij de gemeente niet bepalen of ik de Nederlandse nationaliteit had. Voor de eerste keer moest ik een krachtmeting aangaan met de zeer specifieke wettelijke bepalingen van het emigratierecht. Hoewel de vele uren durende gesprekken met ambtenaren mij op een bepaalde manier geholpen hebben om mijn taalkennis te ontwikkelen, moet ik eraan toevoegen dat vanwege de onwetendheid – van ambtenaren deze gesprekken meestal helemaal vruchteloos waren. Ik had het gevoel dat ik het eerste dergelijke geval in Nederland was. Tot slot: mijn man was een Nederlander, mijn dochter een Nederlandse maar ikzelf bleef in de ogen van de wet nog steeds een Poolse “.

Nadat zij het hoofd had moeten bieden aan aanslepende bureaucratische avonturen, niet kon beginnen te studeren of te werken en ook nog het bevel kreeg Nederland onmiddellijk te verlaten, kwam in de rechtszaal een einde aan de zaak:, na procedures die een jaar duurden, luidde het verdict dat mevrouw Ewa sinds haar komst naar Nederland de Nederlandse nationaliteit had. “Nadat ik officieel het staatsburgerschap had ontvangen, begon ik te brainstormen. Ik wilde iedereen helpen die in Nederland soortgelijke onaangenaamheden was tegengekomen en in de problemen was gekomen. Ik heb geprobeerd om een baan te krijgen in opvanghuizen voor mishandelde vrouwen en in vluchtelingenkampen. Ik stuurde tientallen cv’s, met grote vreugde ontdekte ik mijn nieuwe talenten, en mijn zelfvertrouwen groeide met de dag. Ik ervaarde veel vriendelijkheid en oprechte bewondering voor mijn acties van de kant van de Nederlanders “.

Op dat moment kwam de eerste werkaanbieding. Echter, ook in dit geval was het niet zonder moeilijkheden, maar waar een wil is, een weg: “De werkgever eiste dat ik een rijbewijs en een eigen auto had. Ik had noch het een noch het ander. Mijn eerste gedachte was dat ik deze aanbieding moest weigeren. De tweede gedachte: alles is mogelijk, tenslotte gaat het gewoon om een rijbewijs! Twee weken had ik al een rijbewijs en mijn eerste auto, die natuurlijk een huurauto was. Zo begon mijn lange carrière bij uitzendbureaus op bestuurs- en managersfuncties. Gedurende deze tijd heb ik een schat aan ervaring en waardevolle kennis opgedaan, waarvan ik ik op het einde vond dat ik die moest gaan gebruiken. Op deze manier richtte ik in 2010 het bedrijf Adviesol op, en vanaf 2014 Adviespol BV “.

We wilden dus graag van mevrouw Ewa vernemen waarom zij besliste om haar eigen bedrijf op te starten. Zoals zij zegt: “De reden voor het starten van een bedrijf was het feit dat het aantal oneerlijke arbeidsbureaus voortdurend toenam. Het probleem van de uitbuiting van werknemers werd steeds groter en ferquenter. Bovendien hadden zij moeite met het regelen van alledaagse kwesties in verband met het leven in Nederland: een verzekering, een bankrekening, een appartement of het starten van een bedrijf. Op die manier kwam ik op het idee om op brede schaal juridische en administratieve begeleiding te bieden aan Polen die in Nederland wonen “.

Deze vorm van business vereist noeste inspanning en tijdorganisatie. Daarom vroegen we mevrouw Ewa hoe ziet haar typische werkdag eruit ziet. Dit is haar reactie: “Ik weet nooit wat de volgende dag zal brengen. De ochtend bestaat meestal uit het bezoekenverschillende kantoren en uit vertaalwerk. Tot laat in de avond heb ik afspraken met klanten in het kantoor. Klanten hoeven niet op voorhand een afspraak met ons te maken. Ze komen naar ons met verschillende dingen, en we proberen ze allemaal te helpen. De klanten noemen mijn kamer de “kamer van ontboezemingen”, en daar ben ik trots op! Wijlen John Minkiewicz zei dat ik een combinatie van Moeder Teresa en een zakenvrouw ben. Hij noemde het een niet gemakkelijke, maar unieke combinatie”.

We hebben ook gevraagd hoe mevrouw Ewa zichzelf als persoon zou omschrijven: ” Altijd al zijn mensen om mij heen het belangrijkste geweest. Ik hecht me niet aan plaatsen, ik hecht me aan mensen. Zelden verzeil ik in conflicten, en als dat al gebeurt, hoop ik altijd dat de relatie nog kan hersteld worden . Er is voor mij niets onmogelijk, als iemand de deur voor mij dichtdoet, ga ik door het raam. Op deze manier moet je de kansen die Nederland ons biedt waarderen en benutten. Denk er aan dat hoe moeilijker het is om iets te bereiken, hoe groter de tevredenheid wanneer je je doelstelling te verwezenlijkt. Het is geen toeval dat ik juist voor de krant poPolsku mijn verhaal wilde vertellen. In Nederland zijn er steeds meer Polen die nood hebben aan veel van de informatie die jullie verstrekken. Daarom ook hoop ik dat mijn verhaal iemand ertoe zal inspireren om zijn of haar belevenissen en ervaringen te delen”.

Deze blogpost is ook beschikbaar in het Pools (Polski).