Navigate / search

Pomoc – Hoofdstuk 34-II

In hoofdstuk 33 lazen we hoe de kotter op de terugreis naar Nederland is en door de verschillende landen met rust wordt gelaten.

Marga regeerde als de president van een multinational en leek tot in details de ontwikkelingen te kunnen volgen. Menigmaal waarschuwde zij een team, wanneer als zij iets over het hoofd dreigden te zien. Maar ze bleef om Bettine heen werken. Ze bleef bij haar plan dat ze het hele Nederlandse dossier compleet wilde hebben voordat ze haar naar Nederland haalde en daar voor de rechter zou brengen. Zolang ze in Frankrijk zat, zou ze zich geen zorgen hoeven te maken over de geldende termijnen binnen de Nederlandse rechtspraak of lastig gevallen te worden door een ingeschakelde topadvocaat die haar zou kunnen dwarsbomen met procedureel geneuzel.

François, Zoutkamp en Dirk spraken er meerdere malen over met Marga, maar konden geen argumenten vinden om haar op andere gedachten te brengen. Eigenlijk was de organisatie al zo’n vernietigende klap toegebracht, dat alleen nog maar kleine visjes werden gevangen en de economische processen totaal stil waren komen te liggen. De NV Witteman en de BV Brandsma waren definitief failliet en ongewild waren ook al twee koppen van het meerkoppige monster afgehakt. Ze vonden het tijd worden er een streep onder te zetten en de rest aan justitie over te laten.

‘Wat doen wij ondertussen met Bettine?’ vroeg François.

‘Ze heeft nog behoorlijk veel praatjes en blijft een advocaat eisen.’

‘Volgens mij hebben we alle meisjes gevonden, maar we kunnen haar vragen of er nog op andere plaatsen paspoorten liggen. Ze zal dan weten, dat we in de villa zijn geweest en misschien besluiten dat ze haar tactiek moet wijzigen.’

‘Dat lijkt me een goed plan. Dat past ook binnen de afronding van de Franse dossiers,’ zei Dirk.

‘Johan, blijf jij verder op de achtergrond. We kunnen beginnen aan de afbraak van haar imperium. Ze mag in ieder geval niet weten hoe het met Brandsma en haar broer Witteman is. Zo lang zij denkt dat die nog niet aangehouden zijn, zal ze een uitweg zoeken.’

‘Ik zal jullie via de camera’s kunnen volgen en ik ben benieuwd wat zij gaat zeggen, als ze met Dirk wordt geconfronteerd. Dat zal de eerste keer zijn, dat ze een Nederlandse politieman ontmoet,’ zei Zoutkamp.

De volgende morgen haalden ze Bettine op en brachten haar naar de verhoorkamer. Zelfs in de eenvoudige gevangenisoverall zag ze er nog goed uit en wist ze, met haar rechte houding, autoriteit uit te stralen en de vijand met open vizier tegemoet te treden.

‘Gaat u zitten,’ zei François op een formele toon.

‘Waarom word ik hier zo lang vastgehouden en waarom heb ik nog geen advocaat?’ was direct haar reactie.

‘Mevrouw, u bent in Frankrijk en daarmee mijn gast. Ik bepaal hier, binnen de regels van de Franse wet, wat wel en niet wenselijk voor u is. U kunt dus beter meewerken, want elke tegenwerking zal de duur van uw verblijf onnodig verlengen. Dus ga maar zitten.’

Nadat ze had plaatsgenomen op een harde stoel achter een ijzeren grijze tafel, die beide verankerd waren aan de vloer, ging François verder.

‘Wij zijn nog volop bezig met het vooronderzoek, maar u wordt u ieder geval verdacht van moord, vrouwenhandel, productie en handel in verdovende middelen, waaronder XTC, deelname aan een internationale criminele organisatie, ontvoering, mishandeling en er zullen de komende weken nog meerdere aanklachten aan worden toegevoegd, voordat de stukken voor de rechters worden gebracht.’

‘Heeft u daar, op dit moment, iets aan toe te voegen?’

‘Ik weet niet waarover jullie het hebben. Ik heb een paar meiden onder contract, die als zelfstandige escort werken. Dat waren die meiden die ik op dat schip heb gebracht. Die zijn uit eigen vrije wil gegaan en ik heb alleen bemiddeld. Voor de rest zoeken jullie het maar uit.’

‘Wie zou ik trouwens vermoord moeten hebben?’

‘Binnenkort komt een Nederlandse rechercheur hier naar toe. Hij heeft de bewijzen dat u in Nederland een Poolse vrouw hebt vermoord, die daarna in een dijk is begraven.’

Een kort moment zag Zoutkamp, die vanachter de confrontatiespiegel had toegekeken, hoe Bettine’s gezicht verstrakte en ze even verschoof op haar stoel. Snel herstelde ze zich en nam brutaal het woord.

‘Als het in Nederland gebeurd is, wat doe ik hier dan nog? Dan moet ik uitgeleverd worden.’

‘Ik denk, dat u pas uitgeleverd zal worden als u hier uw straf hebt uitgezeten en dat kan dus nog even duren. Ik heb begrepen dat de officier van justitie in Nederland nog geen enkele haast heeft om uw uitlevering te vragen.’

‘En wie is dat dan wel?’

‘Marga Jansen-Baas,’ was het korte antwoord van François.

Een brede glimlach verscheen op het gezicht van Bettine en vanaf dat moment leek ze te ontspannen en hield ze verder stijf de lippen op elkaar. Het verhoor had geen zin meer en Bettine werd teruggebracht naar haar verblijf. François en Zoutkamp troffen elkaar in de technische ruimte waar het hele gesprek was opgenomen en gefilmd. Samen keken ze de band nog een keer terug.

‘Johan, het spijt me het te moeten zeggen, maar er is iets tussen Bettine en Marga,’ zei François.

 

Deze blogpost is ook beschikbaar in het Pools (Polski).