Navigate / search

Pomoc – Hoofdstuk 37 en 38

In hoofdstuk 36 lazen hoe een telefoontje werd gepleegd tussen de officier van justitie en een huurmoordenaar. Er wordt een plan gesmeed om Bettine uit te leveren aan Nederland en haar over te brengen.

Hoofdstuk 37

Die zaterdag, verlieten, verspreid over de dag, drie geblindeerde auto’s met grote snelheid de verborgen GIGN-hoeve in de heuvels achter Nice. Eén nam, begeleid door twee snelle opvallende politieauto’s, de tolweg richting Aix en Provence. De tweede reed rechtstreeks naar het vliegveld van Nice en stopte onder aan de trap van een Air France toestel, dat klaar stond aan het begin van de startbaan. Een vrouw en twee mannen stapten uit de auto en werden via een verrijdbare trap in het toestel geholpen. Zodra ze binnen waren, sloot de deur en verliet het vliegtuig, volgas brullend, de startbaan en boog over de baai weg richting het westen.

De derde auto reed naar een afgescheiden plein van de luchthaven waar in een grijze betonnen bunker de privéjet van de GIGN stond. Bettine werd geboeid door agenten in het toestel gebracht en aan een stoel geketend.

Zoutkamp belde een nummer.

‘We nemen route 3.’

Daarna stapten François en Zoutkamp ook het toestel binnen. Bettine was een kalmerend middel gegeven en zat wat suf voor zich uit te kijken en had kennelijk geen enkele behoefte contact met haar begeleiders te maken.

In het voorste gedeelte van het toestel controleerden vier commando’s hun uitrusting en legden kogelwerende vesten klaar voor de overige passagiers.

De piloot gebaarde François en Zoutkamp in de cockpit te komen en elk een koptelefoon op te zetten.

Bericht van Henry. Marga heeft weer gebeld naar dat mobiele nummer.

‘Ja, met mij.’

‘Vliegveld Lelystad.’

‘Hoe laat?’

‘Vannacht geen idee, zorg dat je er snel heen gaat.’

‘Hoeveel zijn het er?’

‘Een vrouw en twee mannen. De beschrijving zit in een sms die er aan komt.’

‘Dat red ik niet alleen.’

‘Jouw probleem. Los het op. Huur maar extra in en zorg dat ik van ze af ben.’

‘We zullen het klusje voor je doen, maar hebben geen tijd om de rommel op te ruimen.’

‘Als jij je werk goed doet, regel ik de rest wel.’

Er werd opgehangen. Een beklemmende stilte vulde de cockpit.

‘Er zal dus op ons gewacht worden.’

‘Ik zal Dirk bellen en zorgen dat hij direct een gesprek regelt met de procureur-generaal. Hij moet die helemaal bijpraten en waarschuwen dat een van zijn officieren van justitie heel erg hard door het ijs zakt en door hem zal moeten worden aangehouden zodra we op het vliegveld Lelystad staan.’

François knikte.

‘Het spijt me, maar ik heb er al een beetje rekening mee gehouden. We hebben nog even de tijd en zullen ruim na het vallen van de duisternis en de sluiting van het vliegveld daar aankomen. De andere auto’s vorderen al snel en zullen, net voordat wij aankomen, ook bij het vliegveld zijn, mits er geen ijverige dienders langs de weg staan.’

Nog een keer liep Zoutkamp naar Bettine toe en vroeg wat haar relatie met Marga was. Een arrogante grijns was het antwoord.

‘Daar kom je nog wel achter.’

‘We kunnen alleen maar snel ingrijpen. Eventueel die gasten onschadelijk maken, maar daarna maken we dat we wegkomen en zal Dirk het over moeten nemen. We laten de auto’s achter en mijn mensen gaan met het vliegtuig terug.’

‘Ik blijf nog een paar dagen in Nederland, want ik wil weten wat de rol van Marga nu is. Daarna kom ik terug, want ik heb een van de meisjes beloofd dat ik haar persoonlijk naar haar ouders terug zal brengen. Zij moet tot die tijd nog even onder jouw bescherming blijven. Net als de andere meisjes. We moet hun veiligheid kunnen garanderen voordat ze naar huis gaan.’

Hoofdstuk 38

De hekken van het vliegveld waren gesloten. In de verduisterde verkeerstoren zaten Dirk en een luchtverkeersleider te wachten. Een vliegtuig naderde op de radar en meldde zich. Na twee verkenningsrondjes te hebben gemaakt, boven de gebouwen en landingsbanen, leek het toestel weer weg te vliegen. Op het hoofdbureau van Lelystad had zich een arrestatieteam en de procureur-generaal verzameld, die alleen konden wachten op het signaal van Dirk.

Ze hadden behoorlijk wat problemen gehad met het feit dat buitenlandse politiemensen als eerste in actie zouden komen, maar de PG had iedereen duidelijk gemaakt dat het moest gaan zoals door Dirk was aangegeven.

Op het computerscherm in het toestel dat naar een grotere hoogte was geklommen, verschenen infrarood beelden van het vliegveld. De aanvoerder werd gewezen op een vijftal oplichtende plekken rond de uitgang van het vliegveld en op het dak van twee hangaars. De hinderlaag was gelegd. Een hydraulisch luik opende zich onder in de buik van het toestel. Vier zwarte pakketten vielen onder uit het toestel, dat daarna, in een wijde bocht over het IJsselmeer, koers zette naar de toegewezen landingsbaan. Op de laptops in de auto’s, die tot op een paar honderd meter waren genaderd, verschenen dezelfde beelden. Instructie werden snel doorgegeven en na een uiterst kort bericht aan de verkeerstoren, werden de lichten langs de landingsbaan aangestoken. Niet dat het nodig was, want de piloot had hem op infrarood kunnen benaderen en kunnen landen, maar zo kwam het zo natuurlijk mogelijk over.

Het toestel kwam met een lichte schok neer op de baan en taxiede rustig naar de gebouwen aan de zuidzijde van de landingsbanen. Zoutkamp was naast Bettine gaan zitten.

‘Ik snap niet waarom je haar in bescherming neemt. Op dit moment rijden we op een hinderlaag af. Marga heeft opdracht gegeven jou en ons om te brengen.’

‘Je bluft. Dat doet ze niet.’

‘Wij weten wat we moeten doen, maar neem jij ook de gok dat je op de kogel van een Joegoslavische killer loopt? Ik zou toch dit kogelvrije vest maar even aantrekken.’

‘Als ik jou daar een plezier mee doe. Mij overkomt echt niets. Daar zorgt ze wel voor, want daar heeft ze alleen maar belang bij. Ik word van jullie verlost, verdwijn uit jullie beeld en leef nog lang en gelukkig, ambtenaartje.’

Het toestel rolde rustig voort. Vier zwarte roofvogels doken met ingeklapte vleugels naar beneden. Op het allerlaatste moment klapten de vleugels open. Een miste zijn doel en landde tussen twee hangaars in. De anderen landden boven op de, door de infraroodkijkers duidelijk zichtbare twee mannen, die met langeafstandgeweren, plat op het dak lagen. Het ging zo snel, dat ze zelfs geen mogelijkheid zagen zich om te draaien naar het geluid dat fluitend op hen af kwam. Op millimeters naast hun hoofd voelden ze, met geluiddempers afgevuurde, kogels in de bitumen dakbedekking slaan. Twee meter boven de grond werden de parachutes losgekoppeld en of ze van een klein muurtje sprongen, landden de mannen. Kappen werden over de hoofden van de sluipschutters getrokken en boeien aan benen en armen gelegd. Een prop katoen voorkwam, dat ze een geluid konden maken. Ze hadden zich niet meer durven verroeren en voelden dat elke verkeerde beweging zou eindigen in hun dood en daar waren ze niet voor betaald.

‘Numéro un et deux terminé.’

‘Merci, reste la.’

‘Numéro trois et quatre terminé.’

‘Merci, reste la.’

‘Attention numéro cinq fuite, voiture noir.’

Nog voor de auto de hoofdweg kon bereiken, werden auto’s dwars op de weg gezet, alle ruiten en banden van de vluchtende auto sneuvelden. De chauffeur bleef ongedeerd. Op het moment dat hij door zwarte spoken uit de auto werd getrokken en geboeid op het wegdek werd gelegd, zat hij met zijn handen aan het stuur voor zich uit te staren .

‘Numéro cinq terminé.’

François knikte. Zoutkamp had al contact met Dirk.

‘Dirk laat de PG en het arrestatieteam maar komen. De pakjes liggen netjes voor ze klaar. Barco probeerde nog weg te komen. Ik zie je hier zo wel. Geef François even tien minuten om weg te komen.’

Bettine stond naast hem met wijd opengesperde ogen te kijken naar de geboeide mannen, die keurig op een rijtje waren gelegd en met naast hen een arsenaal aan wapens.

‘Ze heeft het echt gedaan. De bitch,’ vloekte ze.

De jet had zijn passagiers gelost en in het zwart gehulde, gemaskerde mannen aan boord genomen, waarna het direct richting het zuiden vertrok. François had Dirk en Zoutkamp nog hartelijk de hand geschud en een aantal CD-ROMs overhandigd met alle beelden die vanuit het vliegtuig en vanaf de helmen van de GIGN-mannen waren gemaakt.

Dirk belde Marga.

‘Marga, ik ben in Lelystad. Er staat nu een snelle auto van de recherche bij je voor de deur. Je kunt maar beter direct deze kant op komen, want het is hier helemaal verkeerd gelopen. Ik kan nu niets meer zeggen. Stap snel in. Binnen een uur kun je hier zijn en zullen we alles bespreken.’

Het mobieltje dat ze in de jaszak van Barco hadden gevonden, ging over en gaf aan dat een sms-bericht binnenkwam.

‘Is het gelukt?’ was de boodschap.

De sms kwam van het toestel van Marga.

Zoutkamp pakte het toestel dat door Barco ontgrendeld was en antwoordde:

‘Ja, tot ziens.’

Het arrestatieteam had de aangehouden sluipschutters opgehaald en overgebracht naar de penitentiaire inrichting.

Dirk en de Procureur-generaal Boerakker, hadden plaatsgenomen in een vergaderkamer van de businessclub. In een aangrenzende kamer zaten Zoutkamp, Bettine en een paar politieagenten te wachten op wat ging komen.

Toen Marga de kamer werd binnengebracht door een van de beveiligers, was het even onheilspellend stil, zo’n stilte na die bliksem en vóór de oorverdovende klap van de donder, die knetterend zijn weg vervolgt door de wolken.

Met grote, niet begrijpende ogen keek ze naar Boerakker, die ze natuurlijk goed kende en die ze ook trots op de hoogte had gehouden van haar resultaten met de collega’s in het buitenland. Boerakker keek haar echter alleen maar aan, zonder iets te zeggen, alsof hij niet anders verwachtte dan dat zij het woord zou nemen.

Ook Dirk zei maar even niets en probeerde de eerste reacties te peilen.

Deze blogpost is ook beschikbaar in het Pools (Polski).