Navigate / search

Pomoc – Hoofdstuk 39

Marga kon het niet langer houden en begon:

‘Wat is er misgegaan, dat ik hier zo hals over kop naar toe ben gehaald. Alles was toch goed afgesproken? Is Witteman goed aangekomen?’

‘Het is allemaal iets anders gelopen, Marga. Ik weet alleen niet wat je heeft bewogen om zoiets doms uit te halen. We waren zo goed bezig.’

Dirk wilde de spanning nog even opvoeren voordat het hoge woord er uit kwam.

‘Ik weet niet waar je het over hebt, Dirk. Ik kan niet zeggen, dat je toontje me aanstaat.’

Even zochten haar ogen steun bij Boerakker, maar die keek haar totaal emotieloos aan.

‘Nou vertel op. Wat is er gebeurd? Dan kunnen we kijken of er nog een oplossing is.’

‘Dit is niet op te lossen. We hebben het over de moord op Brandsma en Witteman en dan moeten we het nog uitgebreid hebben over de opdracht om Bettine, François en Johan om te brengen.’

Marga werd nu echt boos, althans dat deed ze voor.

‘Je kletst onzin. Wat heb ik daar mee te maken?’

‘We houden je nu aan als verdachte. Je bent niet tot antwoorden verplicht en brengen je straks over naar Den Haag,’ klonk het droog uit de mond van Boerakker.

‘Wat heb ik dan gedaan?’

‘Jij bent de opdrachtgeefster geweest.’

‘Nou, dat zal dan een hele klus worden om dat te bewijzen, want zonder getuigen en bewijs heb je geen poot om op te staan.’

‘En hoe wil je opeens die acties van Franse politie in Nederland gaan verklaren. Je zaak is al kapot voordat je er aan begint.’

Boerakker glimlachte vermoeid naar haar.

‘Ik wist van die actie en heb toestemming verleend, uiteraard nadat ik de Minister van Justitie even heb gebeld. Dirk en ik houden ervan alles netjes volgens de regels te doen. Uiteindelijk winnen we daar toch mee.’

Marga keek Dirk met een vernietigende blik aan.

‘Ben je een beetje achter mijn rug om gaan werken. Dat zal je nog berouwen’.

‘Wees maar blij dat ik dat gedaan heb. Anders had je nu nog drie moorden op je naam staan.’

De vertwijfeling sloeg nu toe bij Marga, die even niet kon volgen wat de stand van zaken was. Barco had toch geseind dat alles gelukt was, dan konden ze onmogelijk iets bewijzen.

Dirk opende de deur die naar een andere kamer leidde. Twee agenten kwamen de kamer binnen, gevolgd door Bettine en Zoutkamp. Even leek ze flauw te zullen vallen, maar na enkele wankele stappen herstelde ze zich.

De twee agenten stelden zich achter Marga op en boeiden haar. De vrouwelijke helft van het duo fouilleerde haar snel oppervlakkig en nam haar tas en mobiele telefoon af die ze aan Dirk overhandigde.

‘Ik wordt er in geluisd. Jullie horen hier niet te zijn.’

‘Dat klopt,’ zei Zoutkamp

‘We kwamen er achter, dat jij je vreemd begon te gedragen en geen enkele haast maakte om Bettine te gaan verhoren, terwijl de andere landen al ver gevorderd waren met de voorbereiding van tientallen rechtszaken. Toen we door kregen dat je contact had met Barco in de Tbs-kliniek, zijn we verder gaan spitten. Ik denk dat jij de rest verder wel zal kunnen aanvullen. We konden in ieder geval voorkomen dat je opdracht om Bettine, mij en François te liquideren, kon worden uitgevoerd.’

‘Barco is trouwens al bezig met een uitvoerige bekentenis en in dit mobieltje zullen we ongetwijfeld de sms van gisteravond terug vinden. Jij was de enige die wist dat we naar Lelystad gingen en dat heb je wel heel duidelijk aan Barco doorgegeven. Hij moest zelfs extra mensen inhuren.’

‘Hoe lang weet je hier al van, Boerakker.?’

Ze probeerde nog steeds te bepalen of er nog ruimte was om er onder uit te komen.

‘Direct na de aanslag op Brandsma ben ik door Dirk betrokken bij het onderzoek en hebben een team van rechters-commissaris en officieren van justitie, uit andere arrondissementen, in het grootste geheim, alle ontwikkelingen gevolgd. Ik moet toegeven. Dit was een bijzonder onderzoek, door een bijzonder team, maar procedureel zal er geen speld tussen te krijgen zijn.’

‘Stikken jullie er allemaal maar in. Ik zeg niets meer.’ brieste Marga.

Met opgeheven hoofd werd ze weggevoerd.

Bettine was in een stoel gaan zitten en keek met een verwilderde blik de kamer rond.

‘Wat is er met mijn broer en Brandsma?’

Boerakker nam nu de leiding.

‘Mevrouw Witteman, we hadden u graag eerder op de hoogte gesteld, maar het feit dat u op geen enkele wijze meewerkte en omdat het gevaar bestond dat we niet achter de daders zouden komen, hebben we u niet kunnen vertellen, dat uw vriend Brandsma en uw broer Witteman, in opdracht van de zojuist aangehouden Officier van Justitie zijn vermoord door ene Barco, die hier ook jou had moeten ombrengen.’

‘We hebben inmiddels zoveel bewijs gevonden over u, Brandsma, Witteman, de Poolse meisjes, de villa, de XTC, dat we u alleen nog maar kunnen aanraden om mee te werken. Ik neem niet aan dat u als de leider van een internationale bende de boeken in wilt gaan. Nadat uw zaak in Nederland is behandeld liggen er al uitleveringsverzoeken uit vijf landen voor de handel in hasj en XTC.’

Bettine deed er het zwijgen toe en als een geslagen hond werd ze afgevoerd.

Boerakker, Zoutkamp en Dirk bleven nog even zwijgend achter, de impact verwerkend van de klappen die ze hadden uitgedeeld, maar ook hadden moeten incasseren, door Marga aan te houden. De vrouw voor wie ze door het vuur hadden willen gaan, maar die ze, ergens, hadden verloren op de dunne scheidslijn van goed en kwaad.

‘Ik weet niet hoe ik jullie moet bedanken, maar jullie hebben een geweldig stuk werk geleverd. Zoutkamp, ik vind het jammer, dat je bij de politie weg bent gegaan, maar begrijp dat er voor jou geen toekomst is binnen de huidige structuur en werkwijze van de politie. En jij, Dirk, jij hoort binnenkort nog van me. Er gaan bij de recherche dingen drastisch veranderen en ik wil dat je daar een leidende rol in gaat vervullen. Geen leuke reisjes meer, maar een mooie toekomst als je daar aan mee wilt werken. Ik zie jullie eind rapporten graag zo snel mogelijk op mijn bureau. Johan, jij kunt hierbij niet meer helpen. Ik kan je alleen maar ontzettend veel succes wensen in de toekomst.’

De drie mannen schudden elkaar de hand. Het respect voor elkaar had zich diep geworteld.

‘Wat ga je nu doen, Johan?’ vroeg Dirk.

‘Ik hoop dat ik vannacht even bij jullie mag logeren, Dirk. Morgen vlieg ik terug naar Nice. Daar wacht een Pools meisje op me dat ik beloofd heb thuis te brengen en haar bij te staan als ze haar ouders zal vertellen, dat hun andere dochter is vermoord. Dan moet ik nog een schip zien te verkopen en wat dingen afhandelen met François en door naar de volgende opdracht, waarvoor ik eigenlijk wordt betaald.’

Het vliegveld werd weer in duisternis gehuld en er leek niets te zijn gebeurd in de polderstad.

 

Deze blogpost is ook beschikbaar in het Pools (Polski).