Navigate / search

Pomoc – Hoofdstuk 40

In Stradzewo, een klein plaatsje op het Poolse platteland, viel een meisje in de armen van haar huilende ouders. Na de vreugde over haar thuiskomst kwamen de vragen.

‘Waar is Jani?’

Vreugde en intens verdriet vulden de kleine woning en Zoutkamp kon alleen maar bescheiden op de achtergrond blijven in de hoop Lana enige steun te bieden. Zo goed en zo kwaad als hij kon vertelde hij, stap voor stap, wat er was gebeurd en hoe hij betrokken was geraakt bij deze zaak. Hun geloof hielp ze door deze alles vernietigende uren. Urenlang stelden ze vragen aan Zoutkamp die met engelengeduld overal antwoord op gaf. Alle voorbereidingen voor het overbrengen van het stoffelijk overschot waren getroffen en Zoutkamp zou blijven tot na de begrafenis.

Vlak voordat Zoutkamp vertrok uit Polen, nam hij Lana nog een keer apart en overhandigde haar een document en een pasje.

In een uitgebreide brief werd uitgelegd dat het in beslag genomen geld, was verbeurdverklaard en wat de gezamenlijke ministeries van Justitie daaromtrent hadden besloten.

Aan de teruggevonden Poolse meisjes en aan de families van de nog steeds vermiste Poolse meisjes, van wie paspoorten en andere documenten waren gevonden, werd een miljoen euro smartengeld geschonken. Het zou het verlies nooit goed maken, maar er wel voor kunnen zorgen, dat zij een betere toekomst tegemoet gingen. Bovendien zou ze professionele hulp worden geboden als ze een kleine onderneming wilden starten. Verder was een stichting opgericht, die voorlichting zou gaan verstrekken in Polen om jonge mensen te waarschuwen voor de gevaren van beloofde gouden bergen.

Gezien de goede opleiding van Lana werd haar gevraagd betaald directrice te worden van deze stichting. Ze had het aanbod direct aangenomen en samen hadden ze een goed pakket van arbeidsvoorwaarden opgesteld. Met haar familie zou ze verhuizen naar een andere stad om in een nieuwe omgeving samen te rouwen en de draad weer op te pakken.

Na een emotioneel afscheid van Lana, haar ouders en familieleden vertrok de taxi die hem naar het vliegveld bracht.

Een week later zat Zoutkamp aan boord van de Wapiti, die nog steeds bemand werd door de mannen van François en die geen enkele haast maakten om zich te melden voor een andere klus. François kwam dagelijks langs aan het eind van de middag voor een pastis en een goed gesprek, waarbij de laatste nieuwtjes werden uitgewisseld.

Samen met Dirk, François en Boerakker werden de laatste verhoren afgesloten en de verslagen ingediend bij Justitie. Zoutkamp was blij dat hij buiten schot kon blijven en geen deel hoefde te nemen aan de tientallen interviews en persconferenties die er werden gehouden over de megaslag die de onderwereld in Europa was toegebracht.

De tegenstanders waren met hun eigen wapens bestreden. En met geld, technologie en de wil om samen een doel te bereiken. Er was een abrupt einde gekomen aan het kneuterige politiewerk van de afgelopen decennia, waarover de echte professionele criminelen zo konden lachen. Niets was zo voorspelbaar als de politie en het was voor criminelen een sport geworden ze lokkertjes te geven, om ze daarna op een eindeloos dwaalspoor te zetten, waardoor de grote deals ongestoord bleven.

Alleen Marga bleef nog even een raadsel voor hem. Mogelijk zouden de verhoren van Bettine Witteman iets opleveren.

Marga had zich zonder een woord te hebben gezegd na drie dagen in haar cel van het leven beroofd. Ze was met respect behandeld en had wat schrijfgerei gekregen. De volgende morgen hadden de hevig geschrokken bewakers haar gevonden. Ze had het plastic boodschappentasje over haar hoofd getrokken en rond haar keel dichtgesnoerd. Daarna was ze onder de dekens gaan liggen. Er wordt beweerd dat het een mooie dood is op die manier, omdat je in een soort van coma raakt en weinig van de verstikking meer merkt.

Op het tafeltje in haar cel lag een klein briefje.

‘Johan het spijt me. Ik kon niet anders. Brandsma, Witteman en vooral Bettine waren een bedreiging voor mijn carrière.’

Zwijgend legde hij het briefje neer. François overhandigde hem een dikke enveloppe.

‘Ik weet, dat je uiteindelijk niet zal rusten voor je het hele verhaal achter Marga kent. Misschien kan dit je wat verder helpen of je de rust geven aan je volgende klus te beginnen. Ik hoop in ieder geval dat we elkaar nog vaker zullen ontmoeten, mijn vriend.’

‘Ja, dat zeker. Ik kreeg vandaag te horen dat het schip verkocht is en dat de overdracht over drie dagen plaats vindt. Ik kan er dus nog even van genieten en hoop dat je voor die tijd nog even langs komt. Die makelaar heeft wel een heel goede koper gevonden.’

François glimlachte geheimzinnig.

‘Geniet er nog maar even van, voordat ik je van boord schop.’

 

Deze blogpost is ook beschikbaar in het Pools (Polski).